Her yer bembeyaz, soğuk ve kar;
İçimde bir hüzün, gelmedi gitti bahar.
Kışı severim aslında, güneşi hazetmem;
Yaz gösterir gerçeği, gizli kalmaz bana ait hiçbir dem.
Kış örter sanırım hüznümü, kimsem ise ne yok ne var...
Her yer bembeyaz, soğuk ve
Nevbahar ( İlk Yayın Tarihi 19.12.2008 )
Her yer bembeyaz, soğuk ve kar;
İçimde bir hüzün, gelmedi gitti bahar.
Kışı severim aslında, güneşi hazetmem;
Yaz gösterir gerçeği, gizli kalmaz bana ait hiçbir dem.
Kış örter sanırım hüznümü, kimsem ise ne yok ne var...
Her yer bembeyaz, soğuk ve kar; İçimde bir hüzün, gelmedi gitti nevbahar.
Tarifi yoktur derdimin, hekim kâr etmez.
Yâr mıydı bunca yılı bana zehir eden? Aslında o da çok fark etmez.
Dedim ya, kış örter sanırım hüznümü; kimsem ise ne yok ne var...
Her yer bembeyaz, soğuk ve kar; İçimde bir hüzün, gelmedi gitti nevbahar.
Buğulu bir göz, hele o eda, belki de o gamzeler...
Gün gelir solar gülün, belki mihrican değer.
Vakit tamam artık, gitmeli; bekliyor güzel bahçeler, kim bilir ateşten kazan?
Nereye deme birader, artık senindir zaman.
Kışı sever olduk, örtülmesin hüzün;
"Kimsem ise hiç olmadı" demiyorum; artık var!
Ne yapalım, o kadar da bekledik...
Her yer hâlâ bembeyaz, soğuk ve kar; İçimde kaldı bu hüzün, gelmedin!
Gidiyorum! Elveda, ey vefasız nevbahar!
Çocukluk Hayallerim ( İlk Yayın Tarihi 09.05.2007 )
Mahalle küllüğünde top oynamaktı mutluluk,
Bakkala varıp "Gazi amca şeker ver" demekti.
Bayramı beklemek, iskarpinle yatmaktı belki de.
Nazif amcanın bahçesindeki eriği aşırmaktı bazen,
Ekmek üzerinden kalan parayı unutturmaktı.
Küçük
Çocukluk Hayallerim ( İlk Yayın Tarihi 09.05.2007 )
Mahalle küllüğünde top oynamaktı mutluluk,
Bakkala varıp "Gazi amca şeker ver" demekti.
Bayramı beklemek, iskarpinle yatmaktı belki de.
Nazif amcanın bahçesindeki eriği aşırmaktı bazen,
Ekmek üzerinden kalan parayı unutturmaktı.
Küçük dünyamda büyük işler olurdu hep;
Hayallerimde yoktu pek, hayali hayal etmek.
"Biz ve ötekiler"di çocukça anlaşılan;
Zengin nedir? İlk babamdan öğrenmiştim.
Olmamıştı hiç bisikletim, zaten sürmeyi de bilmem.
Uğur Sağlamer
Mecnun'dan füzun bir aşıklık istidadıdır gönlümü yakan. Tende canı, canda cananı aramakla mı geçecek bütün ömrüm? Kaleminin hikmetinden sual olunmaz amma ağır gelir bu yük bana. Bir kor yanar içimde; meczup gönlüm sarhoş, yaram derindir.
Bülbül; aşık, çilekeş ve Mecnun'dur. Gül ise maşuk, lakin zalim... Ne önemi var ki güzelliğinin, bende bu aşk olmasa? Gül, bülbülün kanını iştahla emer de bülbülün çığlıklarına kulak vermez. Bülbül bütün kanını akıtır; gül ise bülbülün kanının bir damlasını dahi toprağa düşürmeden kana kana içer. Bülbül aşkı için ölür de gülün goncası öyle açar!
Ey gül! Bir kez gülüverseydin ne olurdu sanki bülbüle? O kadar aşk namelerini, o kadar divane halleri bir kez görüverseydin ne olurdu? Bir tebessüm etseydin, bir güzel söz söyleseydin ne olurdu o biçare divaneye? Bak; o eridikçe sen açtın, o yandıkça sen rengine renk kattın. O ise hem canından oldu hem canandan. Onunla tamam oldun, "gül" oldun. Senin kanındı seni böyle değerli kılan, seni "gül" yapan...
An gelir, mihrican değer de solar senin de benzin; bülbülün ahı tutar da türkü olursun dillerde, ağlar kırık sazım. Altının ayarını sarraf bilirmiş; bülbülü har ağlattı, aldı başını gitti. Neye yarar bülbül olmadan kan kırmızı rengin? Gülzarlar diyarında şimdi bülbül şen, sen ise bir başına...
